Βασάλος: «Ζωντανεύοντας» την τέχνη του οπλουργού στη Σύρο

Ο Συριανός στην καταγωγή οπλουργός Νίκος Βασάλος, σε συνέντευξή του στο othireutis.gr, μιλά για την αγαπημένη του δημιουργική απασχόληση, ενώ μας καταθέτει και τις απόψεις του για το κυνήγι στην Ελλάδα.

Ο πιστοποιημένος οπλουργός Νίκος Βασάλος στο εργαστήριό του στην Ερμούπολη της Σύρου.
Η έννοια του αληθινά αφοσιωμένου επαγγελματία αποτυπώνεται αβίαστα στο πρόσωπο ενός δραστήριου ανθρώπου που τα τελευταία χρόνια το όνομά του έχει συνδεθεί με πολλές δράσεις που αφορούν την εξέλιξη της κυνηγετικής δραστηριότητας στην ευρύτερη περιοχή των Κυκλάδων. Τον γνωρίσαμε στο παρελθόν μέσα από την επιτυχημένη ραδιοφωνική εκπομπή «Κυκλαδίτικοι Ντουμπλέδες», που κάθε Παρασκευή απόγευμα συνέβαλλε με τον δικό του μοναδικό τρόπο στην ενίσχυση της ενημέρωσης για τις αγαπημένες μας συνήθειες στα ερτζιανά κύματα της χώρας μας.

Σημαντική όμως ήταν και παραμένει η συμβολή του στην ανάπτυξη και εξέλιξη του Σκοπευτικού Ομίλου της Σύρου, που τα τελευταία χρόνια μέσα από δράσεις και εκδηλώσεις έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην εξέλιξη του αθλήματος στις ευρύτερες Κυκλάδες. Επίσης, ασχολείται ενεργά και στον τουριστικό κλάδο παρέα με τη σύζυγό του Τόνια μέσα από την ενοικίαση apartments στην πανέμορφη περιοχή του Μέγα Γυαλού. Μέσα σε όλα αυτά όμως έρχεται να προστεθεί και μια ακόμη σημαντική επαγγελματική δραστηριότητα, αυτή του οπλουργού, που πηγάζει τόσο μέσα από τη μεγάλη του αγάπη για τα όπλα όσο και για το κυνήγι.

Η ξεχωριστή αισθητική του σε αυτά με τα οποία καταπιάνεται αλλά και η γνώμη του έχουν βαρύνουσα σημασία, κάτι το οποίο εύλογα διαπιστώνεται μέσα από την κουβέντα που μας παραχώρησε στο othireutis.gr. Ο Νίκος Βασάλος είναι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος με ξεχωριστές και ποικίλες δεξιότητες, ενώ ο λόγος του έχει τη δική του μοναδική σημειολογία.

Όταν το τουφέκι θέλει… χάδια και ιστορίες
– Ποιος σε μύησε στην τέχνη του οπλουργού;

«Ο ίδιος μου ο εαυτός! Η σχέση μου με τα όπλα ξεκίνησε όταν, μικρός ακόμα, μαγευόμουν από τα όπλα των γειτόνων, αφού δεν κατάγομαι από κυνηγετικό τζάκι. Η πιο συχνή ερώτηση – παράκληση ενός πιτσιρικά σε έναν μεγαλύτερο είναι “Να ρίξω;”. Η δική μου ήταν “Να το χαϊδέψω;”. Ναι… ήθελα, και θέλω ακόμα, να χαϊδεύω τα τουφέκια. Νιώθω ότι μου μιλάνε. Ότι ημερεύουν και μου εμπιστεύονται τις ιστορίες που έχουν ζήσει. Αυτό το περίεργο δέσιμο βρήκε πεδίον δόξης λαμπρό όταν στρατιώτης μαθήτευσα στο Κ.Ε.ΤΧ. ως οπλουργός. Εκεί το χούι με τα “χάδια” φυσικά και δεν κόπηκε, μέχρι που ένα πρωί ο καθηγητής που μας έκανε μάθημα το διέκοψε, όταν παρατήρησε ότι εγώ από την αρχή του μαθήματος “ερωτοτροπούσα” με ένα Μ1 που είχα ξαπλωμένο στον πάγκο μου.

Με τον αγαπημένο του Βίζλα στο πρόσφατο παρελθόν
Πέραν όμως όλων αυτών των γλαφυρών αφηγήσεων, είναι γνωστό ότι η τελευταία σχολή οπλομαστόρων στην πατρίδα μας χάνεται σε βάθος χρόνων κάπου πίσω από το ξενοδοχείο Χίλτον, αν είμαι σωστά πληροφορημένος, και όποιος επιθυμεί να σπουδάσει πάνω στα όπλα, όπως ελάχιστοι στην Ελλάδα, πρέπει να ξενιτευτεί και να πληρώσει ακριβά την αγάπη του για τα όπλα σε σχολή της Τσεχίας ή της Γηραιάς Αλβιώνας. Η μανία μου, λοιπόν, με υποχρέωσε αρκετά χρόνια αργότερα να ψάχνω υλικά, τρόπους, εργαλεία και έτσι έστησα το πρώτο στέκι και ξεκίνησα να εφαρμόζω τεχνικές και να δοκιμάζω υλικά στα δικά μου τουφέκια και αργότερα σε αυτά μερικών φίλων. Μετά από 15 χρόνια ερασιτεχνικής ασχολίας, αποφάσισα να τα βάλω με το θηρίο της ελληνικής γραφειοκρατίας και, εδώ και δύο χρόνια, είμαι πλέον πιστοποιημένος επαγγελματίας.»

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ

Συντάκτης: Δημήτρης Ρεκουνιώτης-πηγη: othireutis.gr