«Ο ποιητής Θανάσης Μιαούλης (Άνθιμος), απόγονος της θρυλικής οικογένειας Μιαούλη.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Σύρου και ο Σύλλογος Μικρασιατών Σύρου σας προσκαλούν στη διάλεξη του συγγραφέα – δημοσιογράφου – ερευνητή Γρηγόρη Χαλιακόπουλου «Ο ποιητής Θανάσης Μιαούλης (Άνθιμος), απόγονος της θρυλικής οικογένειας Μιαούλη.

Η διάλεξη πραγματοποιείται, ως Κλείσιμο των Εορταστικών Εκδηλώσεων για τα 200 Χρόνια της Ερμούπολης την Πέμπτη 10η Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 8 μ.μ. στο Ινστιτούτο Κυβέλη κάτω απ’ τα άστρα επί της οδού Λεωνίδου 4, Ερμούπολη.
Ο Γρηγόρης Χαλιακόπουλος είναι ο βιογράφος του αείμνηστου Άνθιμου – Θανάση Μιαούλη, δισέγγονου του Ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη, του οποίου ο ανδριάντας κοσμεί την ομώνυμη Πλατεία της Ερμούπολης και τιμά το νησί μας με την ιστορία και τους αγώνες του κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ – ΑΝΘΙΜΟ ΜΙΑΟΥΛΗ
Ο Άνθιμος – Θανάσης Μιαούλης υπήρξε μία από τις πλέον «καταραμένες» μορφές της ελληνικής ποίησης. Γεννήθηκε στον Πόρο στις 27.2.1922 και έζησε την μποέμικη ζωή του σε όλες τις εκφάνσεις της. Έγραψε, ερωτεύτηκε, αγάπησε, πόνεσε, έκλαψε και κυρίως αυτοσαρκάστηκε όσο λίγοι. Άφησε πίσω του ανατρεπτική ποίηση και ξεχωριστά δοκίμια που θεωρήθηκαν από την κριτική σκέψη ως «ιερά αιρετικά γραπτά». Άλλαξε το όνομα του παππού του Θανάση Μιαούλη, το οποίο μετέτρεψε σε Άνθιμο, για να μην του ανοίγουν εύκολα οι πόρτες, καθώς επεδίωκε την αυτοβεβαίωση παρά την προερχόμενη απ’ τους τρίτους επιβεβαίωση, όπως έλεγε.
Το έτος 1997, με μηδαμινή όραση εξ αιτίας σταδιακής τύφλωσης, αποφάσισε με συνειδητή επιλογή, να εγκαταλείψει την οικογενειακή θαλπωρή και την άνεση του αστού για να ζήσει τα τελευταία του χρόνια στο Γηροκομείο Μοσχάτου. Για μερικούς μήνες και μέχρι να τακτοποιηθεί στο κελί του ησυχασμού του, φιλοξενήθηκε στη μονοκατοικία ενός εκ των μεγαλύτερων κριτικών λογοτεχνίας, του Γιάννη Χατζίνη, την οποία μετά το θάνατό του είχε παραχωρήσει ο γαμπρός του, ποιητής και δικηγόρος Γιάννης Πετριτάκης, στο Κέντρο Μελέτης Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Εκεί με τη φροντίδα σύγχρονων ποιητών, ο Άνθιμος έγραφε ακατάπαυστα και μιλούσε με την ψευδή φωνή του σ’ ένα ακροατήριο επιλεγμένο, να κατέχει την τέχνη του διαλόγου και τη γνώση γύρω από τη γαλλική διανόηση. Λάτρευε τον Ρεμπώ, τον Βερλαίν, τον Μποντλέρ, τον Βολταίρο, και άλλους.
Ο ίδιος είχε πολυκύμαντη ζωή από μικρή ηλικία. Κατά την Κατοχή εντάχθηκε στις ομάδες αντίστασης και συνεργάστηκε με τα εκδιδόμενα εκείνο τον καιρό παράνομα έντυπα. Το 1957 εκδίδει το φιλολογικό περιοδικό «Ο Δρόμος» και το 1961 την πρώτη του ποιητική συλλογή «7 ποιητικά αμαρτήματα». Ακολουθούν οι συλλογές «Όχι άλλο αίμα» 1967, «Αντιστροφή» 1969, «Αππία» 1969, (της οποίας η χούντα απαγόρευσε την έκδοση), «Εκφορά» 1970, «6 επιστολές» 1971, «Το πέμπτο σημείο του ορίζοντα» 1982, «40-1 και τρισυπόστατα» 1984, «LIBIDO» 1984, «Θανάτου» 1985, «Επανατένιση» 1985, «Αντισαρδόνια» 1986, «Αποκαθήλωση» 1988, «Ιούδας αιώνας» 1989, «Αιτίες και Μνήμες» 1990.
Υπήρξε μέλος του Ομίλου Απογόνων Αγωνιστών 1821, της Εθνολογικής και Ιστορικής Εταιρείας Ελλάδος και της Αστροναυτικής Εταιρείας Ελλάδος. Ήταν επίσης μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, απ’ την οποία με επιστολή του παραιτήθηκε.
Σύχναζε στα ξακουστά καφέ της Αθήνας, όπως ήταν το Brazil, του Απότσου, του Λουμίδη, συναντούσε ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, διατηρώντας ιδιαίτερη φιλία με τον Μενέλαο Λουντέμη, τον Νίκο Καρούζο, τον Μάριο Βαγιάνο, τον Σωτήρη Σκίπη, τον Γιάννη Γρυπάρη, τη Σοφία Μαυροειδή, τον Γιώργο Κατσίμπαλη και άλλους πολλούς. Έπινε όμως ούζο και με τον Ωνάση αλλά και με ανθρώπους που ανήκαν στο πλούσιο αστικό κατεστημένο, δίχως να απεμπολήσει την παρακάτω θέση του: «Το χρήμα φθείρει συνειδήσεις ενώ η έλλειψή του διαμορφώνει». Πολλοί ζωγράφοι και γλύπτες εμπνεύσθηκαν απ’ τα έργα του και δημιούργησαν καλλιτεχνήματα στο Παρίσι, τη Ρώμη και την Ελλάδα.
Όσο διαμένει στο Γηροκομείο ακούει διαρκώς την ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν και ειδήσεις απ’ το ραδιόφωνο ώστε να ενημερώνεται για τον έξω κόσμο. Ακόμα και μέσα στον καταθλιπτικό χώρο του εγκλεισμού του, βρίσκει η ψυχή του τη δύναμη και ερωτεύεται την αγωνίστρια της δημοκρατίας Αιμιλία Κωστοπούλου, μια γυναίκα που τον λάτρεψε δίχως να αγγίξει ο ένας τον άλλο, πέρα από ένα φιλί στο μάγουλο.
Η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη του χορήγησε τιμητική σύνταξη για την εκλεκτή ποίησή του.
Η βαθειά του μόρφωση γύρω από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, αλλά και η ποιητική του δεινότητα και γνώση, τον κατέταξαν σε έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες αιρετικούς ποιητές.
Ένας από τους πλέον γνωστούς στίχους του ήταν: «Την ποίησή μου / τη γράφει ο Θεός / βουτώντας την πένα του / στο μελανοδοχείο του Δαίμονα».
Ουδέποτε έπαψε να μιλά με υπερηφάνεια για τον προπάππου του Μιαούλη με καμάρι, αλλά και ουδέποτε επεδίωξε αναγνώριση μέσω αυτού, παρά μόνο με την αξία του!