«Την οριστική αποχώρησή μου από το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Ερμούπολης αποφάσισα να υποβάλω σήμερα, κλείνοντας έναν κύκλο στον οποίο προσπάθησα να υπηρετήσω τους πολίτες με παρουσία στους δρόμους, στις γειτονιές και στα καθημερινά προβλήματα της πόλης.
Δεν αποχωρώ σκυφτός. Αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά και τη συνείδησή μου καθαρή. Οι 437 πολίτες που με ανέδειξαν πρώτο σε σταυρούς προτίμησης μου έδωσαν μια εντολή που προσπάθησα να τιμήσω μέχρι την τελευταία ημέρα. Και από τη στιγμή που εκλέχθηκα, δεν ξεχώρισα ποτέ εκείνον που με ψήφισε από εκείνον που δεν με ψήφισε.
Όταν η ανεξάρτητη φωνή γίνεται «ενοχλητική»
Κατά τη διάρκεια της θητείας μου διαπίστωσα, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ότι η Δημοτική Κοινότητα Ερμούπολης δεν είχε τη θεσμική αντιμετώπιση που της άξιζε.
Ίσως το μεγαλύτερο «λάθος» μου ήταν ότι δεν έμαθα να σιωπώ. Όταν έβλεπα ένα πρόβλημα, το έλεγα. Όταν ένας δημότης ζητούσε βοήθεια, προσπαθούσα να παρέμβω. Όταν θεωρούσα ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά, δεν το έκρυβα κάτω από το χαλί.
Αν αυτό ονομάζεται αντιπολίτευση, τότε έχουμε πολύ διαφορετική αντίληψη για τον ρόλο ενός αιρετού.
Άλλο συνεργασία και άλλο σιωπή. Άλλο θεσμική συνεννόηση και άλλο πολιτική συμμόρφωση.
Ένας νόμος που, κατά τη γνώμη μου, χτυπά την αυτονομία των Κοινοτήτων
Υπάρχει όμως και κάτι μεγαλύτερο από τη δική μου περίπτωση.
Με το νέο θεσμικό πλαίσιο δημιουργείται, κατά την άποψή μου, ένα σοβαρό δημοκρατικό και πολιτικό ζήτημα για τους Προέδρους των Δημοτικών Κοινοτήτων.
Οι πολίτες πηγαίνουν στην κάλπη και επιλέγουν τους εκπροσώπους τους με σταυρό προτίμησης. Κι όμως, ένας Πρόεδρος μπορεί να χάσει το αξίωμά του εφόσον διαγραφεί από τον συνδυασμό του από τον επικεφαλής του.
Και εδώ γεννιέται το μεγάλο ερώτημα:
Σε ποιον πρέπει τελικά να λογοδοτεί ένας αιρετός; Στον πολίτη που τον τίμησε με την ψήφο του ή στον επικεφαλής της παράταξης για να μη χάσει τη θέση του;
Για μένα η απάντηση είναι ξεκάθαρη: στον πολίτη.
Δεν θέλω Προέδρους Κοινοτήτων που θα φοβούνται να μιλήσουν μήπως χάσουν το αξίωμά τους. Δεν θέλω αιρετούς που θα μετατρέπονται σε πολιτικά πιόνια οποιουδήποτε Δημάρχου ή επικεφαλής παράταξης.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση χρειάζεται ανθρώπους που θα μπορούν να πουν και «όχι», όταν αυτό επιβάλλει το συμφέρον της κοινωνίας.
«Η πραγματικότητα δεν διαγράφεται με ένα δελτίο Τύπου»
Θεωρώ άδικη και αναληθή την εικόνα που επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί περί δήθεν έλλειψης συνεργασίας μου με τις υπηρεσίες του Δήμου.
Η καθημερινή παρουσία, τα αιτήματα, οι τηλεφωνικές επικοινωνίες, οι παρεμβάσεις και η δουλειά που έγινε δεν εξαφανίζονται με μερικές γραμμές ενός δελτίου Τύπου.
Τα στοιχεία υπάρχουν. Και θα δημοσιοποιηθούν.
Δεν ζήτησα ποτέ ειδική μεταχείριση επειδή ήρθα πρώτος σε ψήφους. Ζήτησα σεβασμό στην ψήφο των πολιτών, ισότιμη θεσμική αντιμετώπιση και πραγματική συνεργασία.
Φεύγω από το Συμβούλιο – όχι από την Ερμούπολη
Η παραίτησή μου δεν σημαίνει σιωπή.
Αποχωρώ από τη Δημοτική Κοινότητα, αλλά δεν αποχωρώ από την Ερμούπολη. Δεν παραιτούμαι από τα προβλήματα της πόλης, δεν παραιτούμαι από το δικαίωμά μου να μιλάω και δεν πρόκειται να κοιτάζω αλλού όταν κάτι θεωρώ λάθος.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους 437 ανθρώπους που με τίμησαν με την ψήφο τους, αλλά και σε κάθε δημότη που με σταμάτησε στον δρόμο, μου τηλεφώνησε, μου έδειξε ένα πρόβλημα ή μου εμπιστεύθηκε την αγωνία του.
Τις θέσεις μπορεί κάποιος να τις χάσει.
Την αξιοπρέπεια και τη φωνή του τις παραδίδει μόνο αν το επιλέξει ο ίδιος.
Εγώ δεν τις παραδίδω.
Οι καρέκλες είναι προσωρινές. Οι πράξεις μένουν. Και στο τέλος, τον τελευταίο λόγο τον έχουν πάντα οι πολίτες.
Δεν λέω αντίο.
Λέω απλώς… εις το επανιδείν».
Ευάγγελος Μαραγκός
