Ο πρώην αντιδήμαρχος που γκρέμιζε ερείπια και άλλαζε γειτονιές μιλά για την εποχή των πρωτοβουλιών
«Σήμερα όλοι φοβούνται να αποφασίσουν», λέει ο παλιός αυτοδιοικητικός που υπηρέτησε επί 28 χρόνια τον τόπο. Αρχικά 16 χρόνια ως πρόεδρος του Μάννα και μετά 12 χρόνια ως αντιδήμαρχος Ερμούπολης
Από την Αζόλιμνο μέχρι τις γειτονιές της Ερμούπολης, περιγράφει πώς λειτουργούσε μια άλλη εποχή αυτοδιοίκησης. Χωρίς πολλές εγκρίσεις, αλλά με άμεσες παρεμβάσεις.
Η συζήτηση για τα επικίνδυνα κτήρια της Πόλης του Ερμή άνοιξε ξανά το ερώτημα αν οι παλιοί αυτοδιοικητικοί ήταν πιο αποτελεσματικοί επειδή τολμούσαν να παρακάμπτουν διαδικασίες.
Από το Μάννα μέχρι την Άνω Σύρο, μια ολόκληρη γενιά αιρετών άλλαξε τον χάρτη της Σύρου με προσωπική πρωτοβουλία, αυθαιρεσίες αλλά και άμεσες λύσεις.
Το πρόβλημα των επικίνδυνων και εγκαταλελειμμένων κτηρίων στην Ερμούπολη έχει εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους «πονοκεφάλους» της πόλης. Ετοιμόρροπα σπίτια, αποκλεισμένοι δρόμοι, λαμαρίνες και κορδέλες ασφαλείας συνθέτουν μια εικόνα εγκατάλειψης, ενώ οι αρμόδιες υπηρεσίες μιλούν για χρονοβόρες διαδικασίες, εμπλοκές με αρχαιολογία, πολεοδομία και ιδιοκτησιακά προβλήματα.
Με αφορμή κύριο άρθρο της εφημερίδας «ΛΟΓΟΣ», σχετικά με τα ετοιμόρροπα κτίρια και τίτλο: «Ωρολογιακή Βόμβα», ο πάλαι ποτέ αυτοδιοικητικός Νίκος Ροσσολάτος ο οποίος υπηρέτησε για δεκαέξι χρόνια ως πρόεδρος του Μάννα και 12 χρόνια διετέλεσε αντιδήμαρχος Ερμούπολης, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και απτά παραδείγματα αναλύει τον τρόπο διοίκηση των χρόνων της θητείας του.
Τα όσα λέει σε συνέντευξή του στο «Λ», που θα συζητηθεί γιατί «ξύνει παλιές πληγές», αποτυπώνεται μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία διοίκησης. Μια εποχή όπου, όπως υποστηρίζει, «οι αιρετοί τολμούσαν».
«Ήτανε πιο εύκολα τότε»
Στην ερώτηση, αν υπήρχαν διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης των ερειπίων την εποχή της αντιδημαρχίας του, απαντά χωρίς δισταγμό:
«Να σου πω . Θεωρώ ότι ήτανε μάλλον πιο εύκολα. Δηλαδή δεν δημιουργούνταν καταστάσεις. Εγώ προσωπικά είχα μάθει ή κακομάθει στο Μάννα που ήμουνα πολλά χρόνια, δεκαοκτώ χρόνια πρόεδρος, και δυστυχώς έκανα και πολλά αυθαίρετα, δηλαδή, όλη την Αζόλιμνο…»
Όταν του επισημαίνεται ότι λειτουργούσε αυθαίρετα, απαντά:«Ναι. Ήμουν κακομαθημένος. Πες με κακομαθημένο, αλλά έλυνα προβλήματα Αλλά φαίνεται αυτή την αυθαιρεσία μου την ασπαζόταν όλοι».
Και συνεχίζει περιγράφοντας παρεμβάσεις που σήμερα θεωρούνται αδιανόητες:
«Στην Αζόλιμνο έφτασα στο σημείο να μπαζώσω τη θάλασσα και να κάνω ένα αναψυκτήριο. Και ύστερα θέλαμε να το ενοικιάσουμε και δεν είχαμε άδεια, αλλά εδώ στην Ελλάδα όλα γίνονται και τώρα το ενοικιάζει και παίρνει πάνω από δυόμισι χιλιάδες το μήνα ο Δήμος».
Η Αζόλιμνος αποτέλεσε μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις μεταμόρφωσης περιοχής στη Σύρο. Από ένας σχετικά ανοργάνωτος παραθαλάσσιος οικισμός εξελίχθηκε σταδιακά σε αναπτυγμένη τουριστική περιοχή με δημόσιους χώρους, παραλιακές παρεμβάσεις και οικονομική δραστηριότητα.
Από την Αζόλιμνο στην Άνω Σύρο
Στο σημείο αυτό υπενθυμίζουμε ότι αντίστοιχη μεταμόρφωση γνώρισε και η Άνω Σύροςαν και με διαφορετικό χαρακτήρα, με δήμαρχο τον Γιώργο Πάπιτση . Εκεί το στοίχημα δεν ήταν η τουριστική αξιοποίηση μιας παραλίας αλλά η ανάδειξη ενός ιστορικού οικισμού που για χρόνια βρισκόταν σε παρακμή.Μέσα από παρεμβάσεις αυτοδιοικητικών και ανθρώπων με όραμα, η Άνω Σύρος απέκτησε νέα ταυτότητα. Αναδείχθηκαν τα σοκάκια, βελτιώθηκαν δημόσιοι χώροι και ο ιστορικός χαρακτήρας της περιοχής μετατράπηκε σε σημαντικό πολιτιστικό και τουριστικό πλεονέκτημα.Παρότι πρόκειται για δύο διαφορετικά παραδείγματα ανάπτυξης, τόσο το Μάννα -η Αζόλιμνος- όσο και η Άνω Σύρος έχουν κοινό στοιχείο. Ότι πίσω από τις αλλαγές υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι έπαιρναν προσωπικές πρωτοβουλίες και δεν περίμεναν χρόνια για εγκρίσεις και διαδικασίες.
«Αν με αφήνανε, θα καθάριζα την Ερμούπολη»
Ο ίδιος θυμάται ότι όταν ανέλαβε αντιδήμαρχος Ερμούπολης, μετέφερε ακριβώς την ίδια νοοτροπία και στο κέντρο της πόλης.
«Πήγα κάτω και το πρώτο παράδειγμα… Είναι η πρώτη θητεία ως αντιδήμαρχος Ερμούπολης και η τελευταία. Αν με άφηνε όμως ο Δεκαβάλλας για άλλο ένα χρόνο, θα καθάριζα εγώ κάπως την Ερμούπολη..».
Μάλιστα περιγράφει πώς μετακίνησε τους κάδους απορριμμάτων που βρίσκονταν έξω από το θέατρο Απόλλων:
«Υπήρχαν κάδοι έξω από το θέατρο Απόλλων και μου λέει ο αείμνηστος Μάκης Φρέρης: Δεν είναι δυνατόν σε ένα ναό πολιτισμού να υπάρχουν στην πόρτα κάδοι. Κοιτάζω απέναντι στον κινηματογράφο Παλλάς ότι υπήρχε ένα μέρος από την πίσω πλευρά της οθόνης. Πήγα, το ξήλωσα αυθημερόν, ούτε αποφάσεις συμβουλίων ούτε τίποτα, το καθάρισα και έβαλα εκεί μεγάλους κάδους που είναι μέχρι σήμερα και εξυπηρετούν όλη την περιοχή χωρίς να ενοχλούν».
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του για τα εγκαταλελειμμένα σπίτια:
«Βγήκα στις γειτονιές, Καμίνια, Βροντάδο. Μου έλεγαν «βρε αντιδήμαρχε κοίτα αυτό το βρώμικο ερείπιο. Πετούν ακαθαρσίες, μπάζα σκέτη βρομιά». Ρωτούσα «ποιου είναι;» «Κανενός παιδί μου». Την άλλη μέρα μπουλντοζάκι εγώ, το φόρτωνα και αυτό εξαφανιζόταν. Μετά ο κόσμος με φιλούσε».
Σύμφωνα με τον ίδιο, αρκετοί από αυτούς τους χώρους μετατράπηκαν αργότερα σε δημόσιους χώρους και μικρές πλατείες.
«Τα νέα παιδιά δεν έχουν τόλμη»
Ο παλιός αυτοδιοικητικός αποδίδει τη διαφορά νοοτροπίας στον τρόπο που μεγάλωσε η δική του γενιά.
«Δούλευα από δεκατριών χρονών σε διάφορες δουλειές και στα δεκαπέντε μπαρκάρισα και ταξίδευα συνεχώς δυόμιση χρόνια. Δηλαδή στη ζωή μου τολμούσα. Ακόμη και στο στρατό πήγα βατραχάνθρωπος».
Παραδέχεται ότι δεν υπήρξε καλός μαθητής, όμως πιστεύει ότι η εμπειρία της ζωής τον διαμόρφωσε διαφορετικά:
«Μια δασκάλα μου έβαλε επτά απολυτήριο και μου είπε: «Βρε Νικολό, γράμματα δεν έμαθες, αλλά θα ζήσεις γιατί έμαθες να μη φοβάσαι τη ζωή και να δουλεύεις».
Και καταλήγει με σαφή αιχμή προς τη σημερινή γενιά αυτοδιοικητικών:
«Τα νέα παιδιά δεν έχουν αυτοπεποίθηση και θάρρος. Δεν τολμούν. Δεν έχουν πείρα».
Μια άλλη εποχή αυτοδιοίκησης
Τα λόγια του προκαλούν αναμφίβολα αντιδράσεις. Από τη μία πλευρά, σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία δεν μπορεί ένας αιρετός να λειτουργεί έξω από θεσμικά πλαίσια και διαδικασίες. Από την άλλη, όμως, πολλοί πολίτες βλέπουν σήμερα μια πόλη εγκλωβισμένη ανάμεσα στη γραφειοκρατία, στις αργές εγκρίσεις και στον φόβο ανάληψης ευθύνης.
Και ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της συζήτησης. Ανάμεσα στην αυθαιρεσία του χθες και στην ακινησία του σήμερα, η Ερμούπολη συνεχίζει ακόμη να ψάχνει τον τρόπο να αντιμετωπίσει τα ερείπιά της.
Πηγη: logotypos.gr
